سفر راه بهشت؛ دلنوشته ای از همسفر قافله عاشقی کربلایی محسن خاکساری

و مجاهد گفت : ببین ! بعد این پیچ حرم معلوم است..

                    و دلم را به حرم دادم و رفت…

دلم رفت به نیمه شب پیشینم …           ساعت سه ی صبح ..

به تماشای غم پیرزنی که در آن سوز هوا..

                                                               پابرهنه می­رفت… همچنان می­خندید

                                                                       و من از درد به خود پیچیدم ..  .

و کنار آن مرد عرب .. گوسفندش..

                                               شرمش از خوردن آب ..!

اندکی بعد ،  بعد آن پیچ…

                                       ایستادم ؛ و نگاهم به تماشای بهشت اوج گرفت

                         در سرم شوق دویدن و

                                                       دلم دلهره داشت..

                                                                      که تمام شد سفر راه بهشت .

خودم را که در اطراف حرم دریافتم ..!

پیش پایم .. دخترک خورد زمین ، دو   سه  سالی داشت..

                            و مجاهد داد میزد ، به پهنای دلم می­گریید…

                                                                       بغضی به موازات چندین صد سال …

یاد آن لحظه که در راه کسی چای می­ریخت

                            و به او می­گفتم این هزار سال چه می­کردید!؟

                                                      شیخمان اشک می­ریخت

                                                     هر قدم که موکب می­دید..

خستگی … درد …

                      و جسم پر از بی­خوابی…

و میان شارع العباس

                             قهقهه می­زدم از عمق وجود ..!

            نه دگر دردی بود و نه از سوزش آبله ها در یادم .

تازه دل از ایوان نجف می­کندیم

و کسی می­پرسید : این همه جمعیت ؟!   شهر ما جای کمی دارد!!

تابعیت بی­هویت مانده بود …

عده­ ای هم دیدم ..    که نائب بودند ..!

                                       با  همه سختی هاش … .

باب القبله عباس …  عجب حال و هوایی دارد …!

             وارد که شدیم ، چرخِ فلک ، چرخ و فلک  ، صحن حرم

                                                                                   کنج دلم می­چرخید ..

و من و صحن حرم، درب دلم ..

                                      دل به ضریح تو گریه خورد..

                                                                 دلم خورد زمین ..

                                                                                 و تنم می­لرزید .. .

بعد از حرم بیرق دار …

                                 نمی­فهمیدم به کجا سجده کنم ..!

این طرف عشق  ….  آن طرف عشق

                                                عشق در قبله و کعبه به طواف آمده بود …

                                                                                 به خیابان بهشت

                                                                                              کوچه بین الحرمین..

                    و سرم داشت به قد دو جهان جای سوال… ؟

محسن خاکساری

اربعین ۹۲

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.