گفتگو با کربلایی مرتضی توکلی؛ فعال اربعینی شهرستان ماسال

مصاحبه با کربلایی مرتضی توکلی فعال فرهنگی اربعین شهرستان ماسال، پیرامون اجتماع جهانی پیاده روی اربعین:

– آيا تاكنون در پياده روي اربعين شركت داشته ايد؟ نظرتان پيرامون اين سفر چيست؟

به حول و قوه الهي و به لطف و كرم آقا اباعبدالله، طي سه سال گذشته سعادت حضور در خيل عظيم عاشقان ثارالله نصيب بنده حقير شده. در اين سالهايي كه به جرأت مي توانم بگويم بمناسبت اين سفر از سالهاي پربركت زندگي بنده بوده، شاهد زيبايي هايي بودم كه اگر به عينه مشاهده نمي كردم باورم نمي شد. اين سفر و اين پياده روي هيچ شباهتي به نامش ندارد. همه چيز فرق مي كند. انگار درطول اين مسير تمامي وعده هاي شيرين خداوند اجابت مي شود.
از اخلاص و مهرباني ميزبانان عراقي عزيز گرفته كه هرچه راكه دارند -كم يا زياد- در طبق اخلاص گذاشته و خرج زائرين اباعبدالله مي كنند تا حضور افراد از اقشار هاي مختلف با فرهنگ ها و سنن و نژاد و زبانهاي گوناگون كه در طول مسير همه يك رنگ و يك دل مي شوند. آدم حتي اين تغييرات را درخودش نيز حس مي كند. نمي دانم چه اتمسفر و جاذبه اي در آنجا حاكم است كه آدم پي خوبي، احسان به ديگران، مهرباني، صبر و… مي رود.
كمي كه در مسير قدم مي گذارد و پيش مي رود خود اعضاي بدن آدمي برايش روضه خواني مي كند. اصلا انگار مكاني ست براي تحقق آيات خداوند. وقتي كمي راه مي روي و تازه سنگيني بار و بُنِه ات را حس ميكني بياد اين كلام حق مي افتي كه:

” وَلا تَزِرُ وازِرَةٌ وزْرَ اُخْري ”
“کسی بار دیگر رابه پشت نخواهد کشیدن ز ریز و درشت”

حال عجيبي حاكم است….
دروصف آن حال و هوا هرچه گفته شود كم است و حق مطلب نيز ادا نميشود.
انشاءالله كه روزي تمامي عاشقان و آرزومندان آن ديار شود.

-بنظرشما بعنوان فعال فرهنگي درپياده روي اربعين چه تكليفي داريم؟

هرچه كه تابحال عرض شد آن حال و هوا و حس زيباي اين سفر با بركت بود. اما همه ما مي دانيم كه سفر اربعين به اين ماجرا ختم نمي شود. اين پروژه و خوان عظيمي كه گسترده شده اهداف والاتري را دنبال ميكند. ابتدا ميخواهم عرض كنم كه نه بنده حقير بلكه هركس بايد اين حس وظيفه را درخود احساس كند و در پي آن بدنبال انجام تكليف باشد.
بنده ترجيح مي دهم اين وظيفه را درچند بُعدتقسيم بندي كنم:

اول در رابطه با اينكه ما- يعني كساني كه اين سعادت راداشته ايم ك در اين مسير قدم بگذاريم- بايد راوي خوبي براي عزيزان و مشتاقاني كه توانايي حضور نداشته اند، باشيم. مردمان عزيزما بايد بدانند درنقطه اي از عالم و در يكي از عالي ترين زمان ها آدمهايي با نهايت مهر و محبت و سخاوت و يكدلي بي هيچ چشم داشت دنيوي جمع شده اند و چيزهايي را كه همه مادر زندگي روزمره بدان بها مي دهيم رازير پا مي گذارند.

دوم در رابطه با ميزبانان عزيز عراقي كه به فرمايش حضرت آقا نبايد اين ميزباني را از عراقي هاي مهربان گرفته شود. مي توان با جملاتي به زبانشان از آنان تقدير كرد يا به سبب ارادتي كه به امام رضا دارند با تصويري از گنبد يا تبركي و … ازميزبانان و عراقي ها تقدير كرد تا بدانند مادر اين حرم شريف نيز بياد و دعاگويشان هستيم. هديه و خوراكي و… هم براي كودكان كه از كارهاي مرسوم اين ايام است.

سوم در رابطه باعزيزاني كه با ما در مسيرهستند، بقول بزرگواري هرچه كه قرار است نصيب و روزيمان شود طي همين سه روز پياده روي است. مهمتر از همه ايجاد بستر همبستگي و اتحاد باديگرمسلمانان و شيعيان و حتي پيروان ساير اديان درمسير است.
چهارم در رابطه با معرفي اسلام و آشنايي جهانيان با واقعا عاشورا و امام حسين(ع) است كه اين امر هم نيازمند خودسازي فرد است هم اينكه آگاهي وشناخت مكفي براي تبليغ را داشته باشد كه فكر ميكنم اين از وظايف اساسي ماست.

-چه توصيه اي براي ساير زائران داريد؟

حقير كوچكتر از آنم كه توصيه اي براي كسي داشته باشم اما مي خواهم در انتها دعايي داشته باشم. چيزي كه حقير دريافته ام اين است كه اين سفر و بالاخص اين پياده روي خود نوعي خودسازي است. درآنجا چه خواسته وچه ناخواسته تمام فضايل در آدم جاري ميشود، هيچ پلشتي و تزوير و تكبر و رذيلتي در آنجا ديده نميشود. ان شاءالله خدا ياريمان كند كه اين ها را در تمامي دوران و ايام در خود مراقبت و حفظ كنيم تا زمينه سازي ظهور حضرت ولي عصر (عج) را فراهم كنيم.
آمين

photo_2016-11-03_02-12-13

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.