گپ و گفتی با کربلایی قربانعلی هاتف وحید؛ خادم و فعال فرهنگی اربعین در گیلان

کربلایی قربانعلی هاتف وحید از پیشکسوتان خدمت به آستان اهل بیت (ع) می باشند که همواره در خدمت به زوار اربعین نیز پیشگام بوده اند. گپ وگفتی با این زائر و خادم اربعین حسینی را در ادامه می خوانیم:

– آیا تاکنون در پیاده روی اربعین شرکت داشته اید؟

اولین باری که بنابر دعوت نماینده محترم قرارگاه فرهنگی خاتم الاوصیا(ص) در استان گیلان و لطف و محبت عزیزی بزرگوار در هیات متوسلین به ائمه اطهار (علیهم السلام) رشت، که تنها سهمیه داده شده به هیات را به حقیر اختصاص داد؛ در پیاده روی اربعین حسینی شرکت کردم سال ۹۲ بود. سفری که مصادف با اولین سفرم به عتبات عالیات گردید. وآن سال در معیت جمعی محدود و معدود، توفیق حضور در رزمایش عظیم و باشکوه پیاده روی اربعین حسینی نصیبم شد.
ازهمان سال و به برکت همسفری با جمعی باصفا و ولایتی و عاشق بود که لیاقت این سفر نصیبم شد و به جز یک سال (سال۹۴) هر ساله زایر ارباب حسین (ع) بوده ام  و آرزو دارم که تا جان در بدن دارم این لیاقت از بنده گرفته نشود.

– نظرتان پیرامون این سفر چیست؟
پیرامون این سفر و لحظه به لحظه آن،حرفها می توان زد و موضوعات و نکات زیادی وجود دارد که در مورد هرکدام می شود لب به سخن گشود. ولی اعتقاد حقیر این است که نفر به نفر زایرین اربعین حسینی، انتخاب شده و گلچین شده ی اهل بیت عصمت و طهارت، بویژه حضرت امیرالمومنین علی(ع) و حضرت سیدالشهدا(ع) و حضرت زینب کبری(س) هستند و هر کدام به طریقی و به بهانه ای و واسطه ای ، مسافر این قافله می گردند.
بقیه ؛ دیگر بستگی به خود شخص و استفاده و یا عدم استفاده از فرصتی است که در اختیارش گذاشته می شود و این خود اوست که می تواند از این فرصت برای تقویت انگیزه های معنوی، اخلاقی، فرهنگی، فردی، اجتماعی، سیاسی و . . .استفاده کند و یا خیر.

-بنظر شما بعنوان فعال فرهنگی در پیاده روی اربعین چه تکلیفی داریم؟ چه توصیه ای برای سایر زاءران دارید؟

به نظر حقیر فعالیت و یا عدم فعالیت فرهنگی یک فرد در پیاده روی اربعین حسینی از همان لحظه آغاز سفر معلوم می شود، چون یک زایر واقعی، در عمل و با رفتار و حرکات و سکنات و گفتار خویش می تواند کار فرهنگی را در وهله ی اول روی همسفران خود آغاز کند و تکلیف یک فعال فرهنگی، تبدیل شدن به نمونه و مدلی اگر چه کوچک و اندک از اهل بیت عصمت  و طهارت (علیهم السلام) است.
والبته در سفری که روزی، اهل بیت اباعبدالله الحسین (ع) وخاندان عصمت و طهارت(علیهم السلام)؛ آن را در وضعیتی اسفناک و بادستان بسته و پاهای برهنه و لباس های گرد و خاک گرفته و ژنده و پاره،با لبانی تشنه و شکم های گرسنه، زیر تازیانه ها و عربده های یزیدیان زمان، طی کردند؛ تکلیف یک فعال فرهنگی تحمل مرارتها و سختی ها و کمی ها و کاستی ها و ایثار و گذشت از خویش برای رفاه حال همسفران است، که این خود بزرگترین و موثرترین کار فرهنگی است.
و بعد از همه اینها اگر توانایی و امکاناتی داشت، رساندن پیام بیداری اسلامی و ذلت ناپذیری و دشمن شناسی و دشمن ستیزی و امام شناسی  و ولایتمداری به ملل مختلف و متعدد و متنوع حاضر در سفر.
تا کربلا رسیدن؛یک یاحسین دیگر. والسلام.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.