صادق حق پرست؛ فعال فرهنگی اربعین از شهرستان لنگرود: این سفر یکی از نشانه های ظهور است

گفتگو با فعال فرهنگی اربعین از شهرستان لنگرود کربلایی صادق حق پرست:

– آیا تاکنون در پیاده روی اربعین شرکت داشته اید؟ نظرتان پیرامون این سفر چیست؟

– بله خدارا شکر – ان شاءالله امسال سومین سال پیاپی هست که سعادت حضور در پیاده روی اربعین قسمت حقیر می شود.
به نظرم جدا از اینکه این سفر، یک سفر معنوی و زیارتی است ، یک نوع قیام هم محسوب می شود. چون رسیدن به حضور امام ، معمولا با مقابله ی ظالمان زمان همراه بوده و این موضوع در طول تاریخ وجود داشته است تا همین الآن، که یا با قتل و دستگیری زائران همراه بوده یا قطع کردن دست و پا و یا مسدود کردن مسیرهای منتهی به کربلا و الان هم با گذاشتن موانع مالی سر راه زائران سالار شهیدان؛ ولی مهم آن است که زائران با پیاده روی اربعین اعلام آمادگی می کنند که هر سختی را حاضر هستند تحمل کنند تا به معشوق خود برسند و به شعار والله ان قطعتموا یمینی انی احامی ابداعن دینی جامه عمل می پوشانند ان شاءالله توسط کارشناسان و علما زیاد گفته شده که این سفر یکی از نشانه های ظهور است و هر کدام هم دلایل مختلفی آوردند که درست و به جاست اما یکی از دلایلی که بنده به خاطر تجربه ی چند سفر و گفتگو با زائرین به دست آوردم و لمس میکنم این است که مومنین امروز ان شاءالله دیگر مثل خیلی از شیعیان زمان ائمه نیستند که تا زمانی پای امام شان باشند که این با امام بودن برایشان سختی مالی و جانی نداشته باشد و حاضرند از جان و مال هم در این راه بگذرند ، نمونه اش در زمان خودمان شهدای مدافع حرم و کمی قبل تر شهدای دفاع مقدس بودند.
که این خودش یکی از مهمترین نشانه های ظهور خواهد بود ان شاءالله
در ضمن گمان بنده این است که عمه سادات وقتی فرمودند که «ما رایت الا جمیلا» قطعا یک نگاهی به زیبایی پیاده روی اربعین هم داشتند، زیبایی هایی که به هیچ وجه نمی شود تمامشان را در قاب تصویر گنجاند.

-بنظر شما بعنوان فعال فرهنگی در پیاده روی اربعین چه تکلیفی داریم؟

 – یک فعال فرهنگی تمام وقت خودش را باید بگذارد و تلاش بکند که دیگران از زیارت بهره ببرند نه اینکه خودش از زیارت لذت ببرد.
گاهی اوقات ممکن است نتواند داخل حرم ها شود و خستگی های زیادی را تحمل کند اما باید این موضوع را درک کند که قطعا این خستگی اجر و ثواب بیشتری دارد تا زیارت ظاهری در ضمن خیلی از فعالان فرهنگی برنامه های خوبی برای کاروان خودشان دارند که خوب و قابل تقدیر است اما مسئله ای که وجود دارد این است که برای این همسفران (که معمولا همشهری هستند) می شود در برنامه های دیگر مثل محرم و … با کشاندن آنها به مسجد و مکان های مختلف کارهای فرهنگی انجام داد اما زمان اربعین یک فرصت عالی برای کار فرهنگی روی زائرانی است که از ملت های مختلف در مسیر حاضر هستند. نکته ی مهمتر اینکه معمولا این افراد جزء نخبگان و افراد تاثیرگزار جامعه خودشان هستند ومی شود با ارتباط گیری مناسب و معرفی انقلاب ، به صدور انقلاب کمک کرد. درد اینجاست که به خاطر کم کاری ماها متاسفانه خیلی از همین برادران عراقی هم اصول انقلاب مان را به طور کامل نمی شناسند و دلیل بوجود آمدن و رشد خیلی از فرقه های انحرافی هم همین بوده که نتوانستیم انقلابمان را به درستی معرفی کنیم.
ان شاءالله فعالان فرهنگی جدا از تلاش هایی که برای بهره بردن هم کاروانی هایشان از سفر می کنند برای تاثیرگذاری روی زائران سایر ملل هم برنامه ریزی کنند.

-چه توصیه ای برای سایر زاءران دارید؟

– این سفر، سفر خودسازی و آماده شدن برای یاری امام زمان عج هست. در کنار تمام اجرهای معنوی که برای این سفر ذکر شده است ، اگر این سفر نتواند ما را به امام زمانمان برساند و ما را آماده قیام ایشان نکند، نتوانستیم از این سفر بهره ی لازم را ببریم.
پیاده روی اربعین زمان سایر ائمه هم بوده – مثلا زمان امام موسی کاظم (ع) عده ی زیادی از مومنین پیاده به زیارت امام حسین(ع) می رفتند در حالی که امام حاضر و ناظرشان، امام زمانشان در زندان هارون بود و شکنجه و اذیت می شد و در آخر هم شهید شد و آن مومنان! کاری نتوانستند انجام بدهند. ما باید ثابت کنیم که شیعه ای نیستیم که در پیاده روی اربعین شرکت می کنیم اما امام زمانمان را تنها میگذاریم.
فراموش نکنیم که امام زمان (عج) هم زندانی اعمال ماست. پس به امام مان قول بدهیم که تمام تلاشمان را بعد از سفر تا آخر عمر، برای مهیا شدن شرایط ظهور انجام بدهیم و از خودشان برای عملی شدن قولمان مدد بخواهیم. در ضمن خون های زیادی ریخته شده تا ما امروز با افتخار بگوییم که شیعه هستیم، از شهدای اسلام در مسیر یاد کنیم، از میرزا کوچک خان که باعث سربلندی ماست ، شهدای مدافع حرم ، شهدای دفاع مقدس که آرزوی دیدن کربلا به دلشان ماند، حتما به نیت شان زیارت کنیم.
مورد دیگری که اهمیت دارد خدمت به زوّار دیگر است . به قول یک آقا سید بزرگواری که فرمودند اگر ما از شهید باکری بخواهیم خاطره ای تعریف کنیم خاطره نماز شب خواندنش را تعریف نمی کنیم یا فرماندهی اش را، بلکه بیل بدست شدنش را در زمانی که شهردار بود به یاد می آوریم، یا فلان سردار شهید را به اینکه نصف شب سرویس های بهداشتی را تمیز می کرد یا آن یکی که پوتین سربازانش را به صورت مخفیانه واکس می زد . خلاصه اینکه آدم های بزرگ با انجام این چنین کارهای کوچک بود که بزرگ شدند. پس اگر به حال این شهدا غبطه می خوریم در عمل هم به آنها اقتدا کنیم و از خدمت کردن به دیگران در این سفر دریغ نورزیم.
همچنین در حالی که ما در امنیت به زیارت مان می پردازیم، مومنین زیادی هستند که زیر ظلم و ستم حاکمان مستبد و یا زیر بمب و موشک، زندگی می کنند، برای رهایی مظلومان کل عالم هم دعا کنیم ان شاءالله

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.